Język włoski

Język włoski (wł. lingua italiana, italiano) – język romański italodalmatyński, mówi się nim we Włoszech, Szwajcarii, San Marino, Watykanie i na Istrii oraz w koloniach włoskich. Jest bardzo podobny do języka hiszpańskiego, oraz do rumuńskiego. Mówi nim około 80-125 mln. osób.

Flagi państw, w których mówi się po włosku

Alfabet i wymowaEdit

Do zapisu języka włoskiego używa się pisma łacińskiego, przy czym litery j, k, w, x oraz y nie występują w słowach rodzimych. Wymowa liter j i w zależy od pochodzenia danego wyrazu. Używa się też dwóch rodzajów akcentów nad samogłoskami.

  1. A a /a/
  2. B bi /b/
  3. C ci (/czi/) /k/ lub /cz/
  4. D di /d/
  5. E è,é /e/ w pozycji akcentowanej występuje w wersji otwartej lub ścieśnionej
  6. F effe /f/
  7. G gi (/dżi/) /g/ lub /dż/
  8. H acca zawsze nieme
  9. I i /i/ lub /(i)j/
  10. J i lunga /dż/, /j/ lub /ż/ występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego
  11. K kappa /k/ występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego
  12. L elle /l/
  13. M emme /m/
  14. N enne /n/
  15. O ò,ó /o/ w pozycji akcentowanej występuje w wersji otwartej lub ścieśnionej
  16. P pi /p/
  17. Q qu /k/ występuje przed połączeniami u + samogłoska wymawiane jako /kł/
  18. R erre /r/
  19. S esse /s/ lub /z/
  20. T ti /t/
  21. U u /u/ lub /(u)ł/
  22. V vu (vi) /w/
  23. W doppia vu (vi) /w/ lub /ł/ występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego
  24. X ics /ks/ występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego
  25. Y ipsilon (i greca (/i greka/)) /i/ lub /j/ występuje tylko w wyrazach pochodzenia obcego
  26. Z zeta (/dzeta/) /c/ lub /dz/


Za niedługo będzie to rozbudowane, utworzone na bazie [1].